Toch is dat vaak de eerste reactie als een vastgoedeigenaar wordt geconfronteerd met handhaving.
Wat ik in de praktijk zie: het probleem zit niet bij de gemeente of de omwonenden. Het zit in wat er vóór de aankoop of het huurcontract niet is onderzocht.
Drie voorbeelden:
➢ Een beleggingspand gekocht voor kamerverhuur. Bij een brandveiligheidscontrole bleek dat de vereiste vergunning voor kamersgewijze verhuur ontbrak. Legalisatie was door gewijzigde regelgeving niet meer mogelijk. De eigenaar moest het gebruik staken en de huurders moesten eruit.
➢ Een fitnessschool sloot een huurcontract voor een locatie waar het gebruik niet was toegestaan. Buren klaagden over geluidsoverlast. Handhaving volgde en de locatie moest sluiten.
➢Een pand gekocht en verhuurd, zonder te weten dat de opkoopbescherming van toepassing was. Verhuur aan derden bleek niet toegestaan. De huurders moesten de woning uit.
In alle drie de gevallen was de informatie vooraf beschikbaar geweest. Maar niemand had ernaar gekeken.
Waarom niet? Soms omdat men de kosten van onderzoek vóór de verkoop wil beperken. Soms omdat men vertrouwt op de verkoper “het zit wel goed”. Soms omdat men simpelweg niet weet wat er onderzocht moet worden.
Er bestaat zeker discussie over de uitleg van bepaalde regels en over de vraag of handhaving terecht is of niet. Die discussie voer ik ook regelmatig. Maar je wil weten waar de risico’s zitten voordat je een beslissing neemt. Zodat je ze mee kunt wegen.
Kortom: Investeer in onderzoek voordat het je rendement kost.
